วันที่ 13 กันยายน 2553 เวลาประมาณ 18 นาฬิกา นางพุดได้มาหาที่บ้านพร้อมกับลูกสาว บอกว่าอยากมาขอความช่วยเหลือจากคุณศิวรักษ์ ทองบ่อ พยาบาลวิชาชีพชำนาญการ สถานีอนามัยบ้านทุ่งนางโอก ตำบลทุ่งนางโอก อำเภอเมือง จังหวัดยโสธร นางพุดบ้านอยู่ห่างจากสถานีอนามัยไม่ไกล นางพุดเล่าว่า สามีชื่อเซียงป่วยเป็นโรคอัมพฤกอัมพาต เบาหวาน และความดันโลหิตสูง เดินไม่ได้และช่วยเหลือตัวเองไม่ได้ เนื่องจากวันพรุ่งนี้เป็นวันที่หมอโรงพยาบาลจังหวัดนัดตรวจและรับยา ในการที่จะนำผู้ป่วยไปเองเป็นเรื่องลำบากมากจะต้องเดินทางด้วยรถโดยสารหลายต่อ วันนี้ได้ไปหาหมอที่สถานีอนามัย 3 ครั้งไม่พบ ครั้งสุดท้ายตอนบ่ายจึงได้พบเจ้าหน้าที่สถานีอนามัย เจ้าหน้าที่คนดังกล่าวบอกว่าไม่สามารถช่วยได้ต้องได้รับการแจ้งมาจากโรงพยาบาลจังหวัดก่อน จึงได้มาพบคุณศิวรักษ์ที่บ้าน เพื่อขอความช่วยเหลือ ในวันนี้คุณศิวรักษ์ไม่ได้ไปทำงานที่สถานีอนามัยเนื่องจากไปเตรียมงานแลกเปลี่ยนเรียนรู้ของชมรมผู้สูงอายุที่ห้องประชุมสำนักงานสาธารณสุขจังหวัดยโสธร จากการติดต่อทางโทรศัพท์ทราบว่า คุณศิวรักษ์ ยินดีรับปากจะไปเจาะเลือดและเขียนใบส่งต่อให้ในเวลา 6 นาฬิกาวันพรุ่งนี้ จากสีหน้าแววตาของญาติผู้ป่วยที่เป็นกังวลในตอนแรกหายไปหมดเลย เหลือแต่รอยยิ้ม คำชื่นชม และขอบคุณต่าง ๆ นานา ก่อนลากลับบ้าน ผมเองใช่ว่าจะไม่เคยได้รับคำชมแบบนี้ เมื่อครั้งทำงานที่สถานีอนามัยเราทุ่มเท อุทิศเวลาให้กับสถานีอนามัยเหมือนเป็นบ้านของตัวเอง คนไข้มาหาพบได้ทุกเวลา คงเป็นเพราะเราปฏิบัติเช่นนี้มาโดยตลอด จึงทำให้มีความสุขกับการบริการประชาชน ไม่รู้สึกเป็นภาระ ไม่เกี่ยงว่าจะเป็นหน้าที่ของผู้อื่น ไม่รอเวลาราชการ คนป่วยไม่เลือกเวลาราชการ เพราะสิ่งที่เราช่วยได้ง่ายมากหากเทียบกับความทุกข์ของชาวบ้าน นี่คืออีกหนึ่งคำตอบเล็กๆของหมออนามัยที่บริการด้วย “หัวใจของความเป็นมนุษย์”
